Tagarchief: Opwekking

Marcel Zimmer en zijn steen in de vijver op Opwekking

IMG_1648De pinksterconferentie van Stichting Opwekking ligt weer achter ons. Tienduizenden mensen togen naar Biddinghuizen om de gloed van de Geest te ervaren. Het was een festijn van formaat, waar diepgang en vrolijkheid geen tegenpolen waren, maar elkaar omarmden. Heel mooi dat de NOS boven haar nieuwsbericht de kop ‘Tijdens Opwekking zie je dat de kerk nog lang niet dood is’ plaatste. En zo is het, misschien wel juist omdat kerkmuren even in de grond verdwijnen. Al die vogeltjes die zingen zoals ze gebekt zijn, weten elkaar op dat kleine stukje aarde in Biddinghuizen te vinden en te waarderen. Ik ben ervan onder de indruk.

Helaas was ik zelf door een buikgriep getroffen. Martin Koornstra wenste me via social media van harte beterschap en dat ik er, al liggend op de bank, via de Livestream maar van zou genieten. En dat heb ik gedaan.

Voor mij vormden de woorden die Marcel Zimmer uitsprak op zaterdagmorgen een hoogtepunt. Zijn woorden treffen mij diep en zullen nog lang nagonzen:

“Kom met je leegte en je angst. Hier word je liefdevol omarmd.
Ik heb de laatste paar jaren ontdekt, dat de kerk soms een heel liefdeloze plek kan zijn voor mensen die nog in de kast zitten. Hard en meedogenloos. Maar laten we ook als kerk zeggen: ‘Hier zijn mensen die luisteren naar je verhaal. Hier is een plek voor jou. We zeggen tot iedereen: Welkom in Gods huis.’”

IMG_1643Ik las de afgelopen dagen een boek over Cisterciënzers en hun spiritualiteit. Het boek heet: ‘School van de liefde’. Aan die titel denk ik continu als ik de woorden van Marcel terugluister en herhaal.
De kerk als school van de liefde. Denk het eens in: een kerk met leerlingen van Jezus, die het zich ten doel stellen een huis van liefde te zijn. Gods huis. Want God is liefde.

Zijn het niet de honderden vragen, van theologische aard bijvoorbeeld, die de kerk van Jezus vandaag de dag ervan weerhoudt voluit een huis van liefde te zijn? Zijn het niet visies en in betongegoten standpunten misschien, die over de school van de liefde een zwarte deken gooien? Zijn het niet onze angsten, voor glijdende schaal-effecten om maar iets te noemen, die ons ervan weerhouden Gods schepselen, stuk voor stuk, met een onvoorwaardelijke liefde te omarmen?

De kerk als liefdeloze plek, dat is een kerk die zichzelf in de vingers snijdt. Dat is een kerk die is afgedreven van hoe het leven met Jezus ooit begon. En boven alles: het is een kerk die de kandelaar uit haar midden zal wegdragen.

Marcel Zimmer gooide een steen in de vijver. Ik heb Marcel en zijn vrouw Lydia op verschillende evenementen ontmoet, onder andere op de boekpresentatie van mijn boek ‘De veilige kerk’. Keer op keer ben ik geroerd door hun grote liefde voor het leven, in al zijn veelkleurigheid. Ik zie hen als een voorbeeld van hoe de evangelische beweging in Nederland de uitdaging aan mag gaan hoe ook lhbt’ers voluit deelgenoot te laten zijn van het leven met de Heer. Liefdeloosheid en onveiligheid horen niet thuis bij wie in de kielzog van Jezus de Geest van God overvloedig willen ontvangen.

Zeker, allerlei vragen blijven opdoemen. Hoe moeten we de Schrift verstaan? Hoe gaan we om met de rol van lhbt’ers in de kerk? Hoe willen we eigenlijk kerk zijn?
Maar het is het alles waard om die vragen eerlijk onder ogen te zien en om, boven alles, de lhbt’ers zelf in de ogen te kijken. Om hun hart te proeven. Om te zien dat God ook in hun leven goed is.

Zelf voer ik in de meest uiteenlopende contexten de laatste jaren het gesprek over geloof en homoseksualiteit in de kerk. Dat gesprek is niet altijd eenvoudig. En toch heb ik gezien dat het vinden van een Jezusgezinde modus begint met het gesprek, de ontmoeting, de bereidheid om elkaar echt in de ogen te kijken.
Ik herinner mij hoe een man, vlak nadat ik had gesproken op een zomerconferentie van New Wine, naar mij toe kwam en zei: ‘John, zoals ik er nu over denk, sta ik niet achter de keuzes die jij in je leven maakt, maar ik heb je zo lief. Je bent mijn broer.’ Hij viel mij om de hals. Het was zo’n puur moment. Er was geen afwijzing, geen toon van veroordeling.
Tijdens een avond in Sneek zei een man na afloop: ‘Ik vond altijd van alles over lhbt’ers, of ze nou wel of geen relatie hadden, maar ik had er nog nooit écht een gezicht bij gezien. Vanavond heb ik een gezicht zien. Dat had ik nodig.’

Het is mijn gebed en vurige wens dat de evangelische wereld het gesprek zal voeren over wat toch wel als een van de meest heikele onderwerpen wordt beschouwd: geloof en homoseksualiteit. Daarbij gaat het, naar mijn overtuiging, niet in de eerste plaats om de vraag hoe we nou precies een visiestuk moeten formuleren waarin alle kaders worden geschetst. In de eerste plaats gaat het om de vraag: hoe willen we eigenlijk kerk zijn?

Als het uitgangspunt is een school van liefde te zijn, heeft dat verstrekkende gevolgen. Dan erkennen we dat ieder mens door God bedoeld en gezien is. Daarin mogen we, al lerend en met vallen en opstaan wellicht, achter Jezus aan. Ook met onze vragen, onze schroom en onze angsten. De Heer zal helpen – juist als het een verlangen is op de bodem van ons hart om in de stijl van Jezus te handelen.

Leestip: Van hart tot hart – Een open uitnodiging voor het gesprek over homoseksualiteit’.

IMG_1620

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Boek - De veilige kerk

Opwekking 2018: mag de Geest even?

IMG-412475.000 zielen trok Pinksterconferentie Opwekking afgelopen weekend. 48 Pinksterweekeinden geleden was dat wel anders. Toen dromden een paar honderd gelovigen samen, in het prachtige Veluwse dorpje Vierhouten. Sindsdien is het bezoekersaantal alleen maar gegroeid. Dit jaar waren er zelfs 10.000 conferentiegangers meer dan vorig jaar. De meesten komen uit gevestigde kerken.

Nederland doet een beetje denken aan Jeruzalem. Een heleboel Joden, uit alle delen van de wereld, waren eens bij elkaar om het Pinksterfeest in de hoofdstad te vieren. Plotseling klonk er een geluid uit de hemel. Als vliegen op stroop gingen de Joden op het geluid af. Ze snapten er weinig van, waren van hun stuk gebracht. Ze hoorden de gelovigen praten in hun eigen taal. Mirakels! Sommigen zeiden: ‘Wat heeft dit allemaal te betekenen?’ Anderen moesten er hard om lachen en zeiden: ‘Trek het je niet aan, die mensen zijn gewoon dronken!’

Met de Pinksterdagen vliegt een flink deel van Godminnend Nederland naar Biddinghuizen. Katholieken, charismaten, evangelischen, reformatorischen, baptisten, methodisten, zevendedagsadventisten, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Als vliegen op stroop, soms hevig aangelokt door het onbekende. Opgaand in de anonimiteit (als dat je gegund is), soms de handen omhoog, waar die anders gevouwen op schoot zouden blijven liggen. Ontdekken, consumeren, geven, uitstrekken. Verbinden, overbruggen, meeveren, begrijpen. Er gebeurt iets. We snappen de ander niet altijd, zijn de taal niet altijd gewend, maar verklaren de ander niet voor gek, willen weten hoe de Geest door de ander werkt.

De jongeren van deze tijd willen op ontdekkingstocht. De vanzelfsprekendheid van kerkgang is allang voorbij; de rol van tradities is tanend. Ze willen voelen, invoelen, erin duiken. Opgaan in de dynamiek, geprikkeld worden.

Mag de Geest even? De diepte in (onderwijs), dobberen aan de oppervlakte, de lucht in. Ontembaar enthousiasme. Een traan, een arm om de schouder.
Flakkerende vlammen, vuur! De vreugdedans, de stilte.
Mag de Geest even? Een ieder in zijn eigen taal. Bovennatuurlijk en aards.
Bevangen door de warmte. De gloed van wat ons hart verwarmt. God.

En zo naar huis. De nieuwe week in. Dankbaar.
‘We horen dat er verteld wordt over de geweldige dingen die God doet.’

Be blessed!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Algemeen