Tagarchief: Building a bridge

James Martin geeft zijn lezers spelden mee

een brug bouwen 2Boekrecensie:
Martin, J. (2018). Een brug bouwen. Baarn: Adveniat uitgeverij

Eén van de spannendste dingen in het leven is misschien wel het ontdekken van een context die niet nauw verwant is aan die van jezelf. Ontdekken in de zin van begrijpen, invoelen en meebeleven. Dat is uitdagend, net als iedere ontdekkingstocht. Lekker thuis blijven met je eigen tuinset, terwijl de kinderen spartelen in het zwembad, voelt weldadig en veilig. Maar om uit die stoel te komen en op speurtocht te gaan naar wat een ander drijft, vraagt om een keuze. Het mooie is: ik heb nog nooit iemand gehoord die er spijt van heeft gehad zich intensief te verdiepen in de wereld van een ander, ook als het met die ander soms enorm schuurt.

Bruggen bouwen. Dat komt je niet aanwaaien. Dat vraagt om veerkracht, daadkracht en uithoudingsvermogen. Het tellen van zegeningen ook, al zijn die nog zo klein.

Het boek ‘Een brug bouwen – hoe de katholieke kerk en de lhbt-gemeenschap kunnen bouwen aan een relatie van respect, begrip en fijngevoeligheid’ is mij uit het hart gegrepen. Het boek bevat de uitgewerkte versie van een lezing die priester-jezuïet en gastredacteur van The New York Times James Martin heeft gehouden. In dit boek doet de priester een dringend beroep op katholieke leiders om hun lhbt gelovigen op een andere manier, met begrip en openheid, tegemoet te treden. Niet alleen doet hij een dringend beroep op katholieke leiders, maar ook op de lhbt-gemeenschap zelf. Ook van de lhbt-gemeenschap mag respect, begrip en fijngevoeligheid worden verwacht, hoe moeilijk dat misschien ook is en hoezeer dat ook strijdt met het gevoel van urgentie dat iedere kerk vandaag nog volledig inclusief en veilig moet zijn.
James Martin slaat een brug. Dat zijn pleidooi hier en daar als schokkend wordt ervaren, is een helder signaal. Respect, begrip en fijngevoeligheid zijn alom gerespecteerde begrippen, maar als het puntje bij het paaltje komt blijkt het toch nog bar lastig om dat in de praktijk handen en voeten te geven. Het zijn waarden die de kerk zouden mogen vullen, maar hoe dan? Hoe gas terugnemen, de ander hoger achten dan jezelf en een handreiking doen, als je het gevoel hebt dat je overtuigingen je hiertoe belemmeren? James Martin geeft raad, op een warme en gloedvolle manier.

Bij het lezen van het boek ontdekte ik een aantal zaken die ik ook in mijn eigen boek De veilige kerk (2017) heb beschreven. Tijdens het schrijven van mijn boek wist ik nog niets van James Martin’s lezing. Het is dan ook mooi om te zien dat universele waarden een appèl doen op zowel de protestantse als de katholieke wereld. Dit leert mij dat we – ondanks onze verschillen – in de eerste plaats mens zijn, of we nu katholiek of protestant zijn, homo of hetero, rijk of arm, praktisch geschoold of theoretisch geschoold. Voor een ieder van ons geldt dat we de ander in de eerste plaats zien als mens, los van wat de ander doet of vindt of nalaat.
James Martin geeft zijn lezers spelden mee. Spelden om alle eigen bubbels door te prikken en uit te stappen. Soms moeten we even allerlei rookgordijnen wegwuiven, maar eenmaal door de mist heen, ontdekken we een mens. Iemand die ook – net als iedereen – zoekt naar liefde, geborgenheid, steun, trouw en vervulling. Martin daagt uit om onze arm om de schouder van de ander te leggen. Dat is vruchtbaar! Onze vervlechting met het hart van de ander (wat geen vereenzelviging met andermans keuzes en opvattingen hoeft te betekenen) brengt de mooiste vruchten voort. Vruchten van geloof, hoop en liefde. Tegen deze vruchten kan geen verdeeldheid op.

‘Een brug bouwen’; ik beveel het boek van harte aan!
Het boek bevat bijbelfragmenten en vragen ter overdenking om lhbt mensen te helpen hun plaats in de kerk te vinden en te groeien in hun relatie met God.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Recensies