Tagarchief: Boekpresentatie

‘Samen luisteren in de stilte’, meditatie

20190302_094142510_iOSDe meditatie is hier te beluisteren, van 9:25-15:39 minuut.

“Wat kan een zin uit een boek of een tekst uit de Bijbel opeens een bijzondere betekenis krijgen, terwijl je dezelfde woorden al 100 keer hebt gelezen.
Opeens is het anders.
Als het je overkomt, weet je dat het anders is.
De letters blijven qua vorm gelijk, maar vullen zich met een diepere lading, op een dieper niveau.

De woorden kunnen met je aan de haal gaan,
kunnen zich nestelen in je stilteplek van binnen,
daar waar de hemel de aarde kan raken,
en waar je voelt dat het leven fundamenteel in orde is.

Heel graag wil ik een persoonlijke ervaring met jullie delen.

Op 2 december vorig jaar is mijn vader overleden.
Hij leed aan vasculaire dementie en zat op de gesloten afdeling van een verzorgingshuis.
Niet langer kan ik de twee grote ogen van papa zien, ogen die soms vol vraagtekens de wereld in staarden.
Alsof ze zeiden: wil jij mij dan helpen? Snap jij het wel dan?
Ogen die papa’s hersenschimmen niet konden verbloemen.

Ik zou papa’s hersenschimmen weg willen sturen, de flarden werkelijkheidszin aan elkaar willen hechten.

Maar alles is veranderd.
En we zijn nu drie maanden verder.
Toen ik niet lang na papa’s dood meehielp zijn kamertje leeg te halen, maakte een tekst op een klein schilderijtje dat altijd boven zijn bed had gehangen, pas écht grote indruk op mij.
Op het schilderijtje staat een korte tekst uit de Bijbel.
Ik heb het hier bij me.
Mijn oog zal op u zijn, staat erop.
Sinds het leeghalen van papa’s kamer dansen die woorden door mijn hoofd.

Door al mijn vragen heen hoe papa de laatste jaren van zijn leven heeft beleefd, geven die woorden op een bepaalde manier rust.
Al die tijd dat papa daar in zijn kamer lag, in die donkere nachten, terwijl hij misschien verwoede pogingen deed om zijn hersenschimmen weg te jagen, hing dat schilderijtje boven zijn bed.

Mijn oog, zegt God, zal op u zijn!

Mijn vader glipte niet uit de zorgende handen van God!
Nooit heeft God zijn belofte verbroken en de andere kant op gekeken.
Ook als er maar geen einde leek te komen aan de lange nachten, heeft God niet geslapen. Nooit.

God zorgde voor papa, zoals een kuiken onder de vleugels van zijn moeder bescherming vindt.

Ik voel hoe God waakt, zorgt, beschermt en thuis brengt.
Mijn oog is op u.
Ik voel gedragenheid, bescherming.
Het oog van God.
Zie die blik in zijn ogen.

De ogen van God begeleidden papa naar zijn allerlaatste rustplek.
De ogen van God gaan mee over de paden van ons aller leven.

Zullen we dat vanavond eens gaan voelen?
Ook al zit je hier misschien met weinig concentratie,
of baal je van een boze uitbarsting eerder deze dag,
of tob je met het gevoel dat God je even niks zegt.
Wat je ook voelt, wat je ook denkt te zijn, God zegt: ‘Mijn oog zal op u zijn’.

Zullen we gewoon eens stil zijn, zomaar vijf minuten, na een drukke werkweek.
Om met God te praten,
om te zeggen wat er in je hart leeft,
om dankbaar te zijn voor zijn trouwe ogen.
Ook als je geen woorden hebt, richt je hart op God.
Rust uit in zijn aanwezigheid.

Voel de eenvoud van het geloven.
Voel de kracht van de stilte.
Voel de liefde van God.

Mijn oog zal op u zijn.

**

20190302_094142454_iOSVoor meer informatie over het boek ‘Samen luisteren in de stilte’ (incl. inkijkexemplaar), klik hier.
samenluisterenindestilte2

 

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Stilte

Boekpresentatie De veilige kerk – een terugblik

FullSizeRender-2 kopie 4Gisteravond was de boekpresentatie van m’n boek De veilige kerk in één van de prachtige winkels van Westerhof Boeken in Zwolle. En om maar met gelijk met de deur in huis te vallen: wat was er een warmte en hartelijkheid! We waren bij elkaar in een geest van verbroedering en met het verlangen naar de ander te luisteren. Iemand merkte op: ‘Wat is dit toch mooi. Zo’n bont gezelschap; zijn we niet juist daarom zo’n verrijking voor elkaar?’ Ik geloof het zeker.

Eerst was er het hartelijke ontvangst en welkom door de eigenaresses van Westerhof Boeken, Bep en Christa. Ik heb hen gezegd blij en dankbaar te zijn dat dit evenement in hun winkel mocht plaatsvinden, een plek waar we boeken kunnen zien, ruiken en aanraken. Een plek die vanuit hun liefde voor elkaar én voor het boekenvak zo inspirerend en mooi is.

FullSizeRender-2 kopie 5Daarna kreeg Paul Abspoel, mijn uitgever bij Ark Media het woord. Zijn warmte en bewogenheid voor mensen straalde door zijn woorden heen. Het was een prachtig moment dat hij mij én Lionel naar voren riep en ons samen feliciteerde met het boek. Dat is ook precies zoals ik de weg naar de voltooiing van het boek heb ervaren: dat zonder de steun en support van Lionel dit boek niet eens levensvatbaar zou zijn geweest. Het is zonder enige twijfel de onvoorwaardelijke liefde van Lionel voor mij dat ik meer van Gods liefde ervaar in mijn leven. Ik heb nooit kunnen vermoeden dat de omgeving waarin ik verkeer zóveel zegt over mijn godsbeeld en de manier waarop ik God ervaar in het alledaagse leven. Heel mooi dat Paul dit zo onderkent. Paul dankte Lionel nog voor het feit, dat hij thuis een schrijfkamer voor mij heeft ingericht: een heerlijke plek waar ik, omgeven door boeken en vooral rust, kan schrijven.

Na het in ontvangst nemen van De veilige kerk kreeg ik het woord. Ik heb onder andere het volgende gezegd:

Wat ooit begonnen is in een nachtelijk uur, ergens op een kazerne, heeft geleid tot dit boek. En waar u soms mijn tranen voelt, is het toch vooral bedoeld als een vertolking van waar mijn hart naar uitgaat. Mijn persoonlijke verhaal is niet meer dan een illustratie van wat ik eigenlijk zeggen wil:

Dat ik verlang naar een kerk, waarin recht wordt gedaan aan ieder mens, aan ieder verhaal. Waar de vrijheid wordt gevoeld om al die verhalen met anderen te delen en iedereen ervaart: hier ben ik, in al mijn kwetsbaarheid, veilig.

Een veilige haven dus, waar óók minderheden niet slechts gedoogd, maar voluit geaccepteerd worden. Daar droom ik van. Juist de kerk kan een verschil maken, door een plek te zijn waar je even niets hoeft te presteren, maar gewoon mag zijn, samen met een heleboel andere mensen.

Ik heb vaak een poging gedaan iets van dat verlangen in woorden te gieten, juist omdat ik zelf de vrijheid en veiligheid helaas grotendeels heb moeten missen.
Telkens kwam ik niet verder dan 1000 woorden, omdat ik voelde de kern van wat ik eigenlijk wilde zeggen niet te raken. Lionel is daar getuige van geweest; hij heeft heel wat materiaal in de digitale ijskast zien verdwijnen.

Eind vorig jaar ervoer ik een soort van doorbraak. Op een avond begon ik te schrijven en ik bemerkte al snel daarna dat ik steeds meer in het boek begon te geloven. Ik wist mezelf te raken. En ik geloof dat je dát als schrijver nodig hebt om iets van waarde te creëren.

De weken gingen voorbij en ik bracht de avonden schrijvend door in de ontspanningsruimtes op Defensielocaties, mijn persoonlijke slaapverblijven, in bibliotheken, in kleine Amersfoortse cafeetjes, vliegtuigen en hotelkamers. En gezellig thuis, naast Lionel op de bank.

Via via kwam ik in contact met Paul Abspoel en toen Ark Media groen licht gaf realiseerde ik me: o, het gaat er dus écht komen!
Ik vond het spannend. En dat vind ik het nog steeds. Tegelijkertijd is het echt een voorrecht om te mogen vertellen over mijn droom.

Niet iedereen kan mijn pleidooi volgen en ik hoor geregeld: maar de waarheid dan?! Ben je nog wel bijbelvast? Dan is mijn antwoord:
Wij kunnen niet bijbelvaster zijn dan de liefde van Jezus Christus, zijn compassie voor ieder mens, maximaal handen en voeten te geven. Want we kunnen nooit groot genoeg denken van de inclusieve genade van God. Nooit zijn we té barmhartig, té verwelkomend, té liefdevol.

Wat een boodschap hebben we als we vanuit het hart van Jezus handelen. Jezus die nooit veroordelend is, maar altijd de hand reikt.
Waar Jezus is, waar we zijn liefde en compassie verspreiden, daar gebeurt iets krachtigs, iets explosiefs. Daar brengt de Geest van God leven voort. Leven vol mededogen, oog voor de ander en echte blijdschap. Daar maken we de kerk tot een feesthuis. Daar is de kerk niet langer een plek waar we godsdienst bedrijven, maar dan is de kerk geworden een plek waar Jezus zich thuis voelt tussen hen die Hem liefhebben.

We hebben vanavond echt een mooi feest te vieren! Niet in de eerste plaats omdat dit boek op de markt is gekomen, maar vooral omdat we allemaal uitzonderlijk geliefd zijn door de hemelse Vader – wat we ook gedaan hebben, welke geheimen we ook meetorsen.

De twee bijdragen van mijn twee goede vrienden mr. Henk Medema (ex-uitgever en publicist) en dr. Alexander Veerman (PKN-predikant in Vriezenveen) hebben een diepe indruk op mij achtergelaten. Voor mij zweeft het woord GENADE boven hun toespraken en het is veel waard om hun bijdragen na te lezen:
– Henk Medema, Veilig, Heilig, Enig;
– Alexander Veerman, Het gaat om mènsen.

Tijdens de ‘vragenronde’ werden verrijkende, intieme dingen gedeeld. Als je merkt dat de mens echt centraal komt te staan, ook in al ons spreken, dan kun je alleen maar met een dankbaar hart toezien wat zich voor je ogen voltrekt. Lennart Pluim van Verscheurd deelde iets uit zijn eigen leven en over het werk van Verscheurd. Hij zong, terwijl hij de piano bespeelde, het lied Amazing Grace. Kippenvel. We raakten het leven…

De ontmoeting met zoveel verschillende mensen was hartverwarmend. Toen ik met Lionel de boekhandel na tienen verliet, had ik even geen woorden (ja, je gelooft het niet :)). Het was intiem, veilig. Er was verbindend dialoog. Ik heb de mens gezien. En de ander mij.
God is goed!

3 reacties

Opgeslagen onder Boek - De veilige kerk