Categorie archief: Genezing

Excuusbrief Martin Koornstra plaveit de weg voor een opwekking

martin-koornstra

Martin Koornstra

In een openhartige excuusbrief schrijft Martin Koornstra, verbonden aan Royal Mission, spijt te hebben van het posten van een filmpje. Op dat filmpje is te zien hoe Koornstra Albert Bos, woonachtig op Urk, de handen oplegt. Bos’ linkerbeen is zo beschadigd, dat verbrijzelde botten niet meer aan elkaar groeien. Al zo’n vier jaar heeft Bos onophoudelijk pijn.

Na het gebed van Koornstra is Bos ogenschijnlijk genezen, want Bos tilt zijn krukken omhoog, belast zijn linkerbeen volledig en loopt achter Koornstra aan. Koornstra juicht ‘uitbundig van vreugde om dit wonder’ en een groot deel van de zaal gaat mee in deze uitbundigheid.
Het mirakel (?) is door een van de teamleden van Royal Mission gefilmd. Het filmpje is door Koornstra kort daarna op Facebook geplaatst. Er volgen vele reacties.

Als Albert Bos zich, kort na het event op Urk, laat controleren door een arts, moet worden vastgesteld dat het bot niet aan elkaar is gegroeid. Ook is de pijn niet verdwenen, al is deze wel ‘beduidend minder’ dan vóór de wonderlijke zondag.
Op een indrukwekkende manier gaat Koornstra door het stof voor het feit dat hij té snel het filmpje heeft gepost. Mijn eerste reactie was: waarom pas nadat het Christelijk Informatie Platform de ‘halve genezing’ van Bos aan het licht heeft gebracht? Kort daarna dacht ik: alles op zijn tijd; deze reactie van Koornstra is goud! Ik proef hoe passie voor de wonderen van het koninkrijk Koornstra’s hart vervult. Dat is een passie die enthousiasme overstijgt. Enthousiasme draagt het risico van ondoordachtheid in zich, passie zegt iets over de puurheid van het hart.

Er verschuift iets in de genezingsbediening in Nederland. Ik denk dat we langzaamaan steeds meer zien van Gods antwoord op ons gebed om nederigheid. Dit blijkt niet alleen uit zo’n reactie van Koornstra, maar ook (om een ander voorbeeld te noemen) uit een reactie van Van der Steen.
Mattheus van der Steen, oprichter van de School of Supernatural Heroes, zegt in een interview:

‘Ik ben ook wel genuanceerder geworden. Vroeger zou ik zeggen: “Jezus geneest altijd!” Nu zeg ik: “Ja, Jezus geneest altijd, maar we leven wel in een gebroken wereld waar niet iedereen die genezing ervaart.” Soms moet je kennelijk wachten op je genezing tot je in de hemel bent.’

Soms moeten we buigen door de lessen die we leren, een andere keer door nieuwe inzichten. En als we buigen, is dat genade!
Gods antwoord op ons gebed om nederigheid, is het begin van een nieuwe boost ten gunste van de uitbreiding van Gods koninkrijk.
Een opwekking begint met het oog krijgen voor het hemelse in combinatie met de gebrokenheid waarin wij leven. Die twee moeten in balans. Alleen oog te hebben voor het hemelse en niet voor de onvolkomenheid in het heden, verbreekt de lijn waarlangs het hemelse op de aarde drupt. Alleen oog te hebben voor de gebrokenheid in het hier en nu, weerhoudt ervan te beseffen dat ons burgerrecht in de hemel is (Fil. 3:20).
Nuchter, gebalanceerd en geïnspireerd leven zijn volgens mij de drie hoofdingrediënten van een nieuwe herleving. Nuchter, zodat we afstappen van het idee dat een opwekking maakbaar is (al kunnen we deze wél voorbereiden). Gebalanceerd, zodat ons enthousiasme niet in de weg gaat zitten. Geïnspireerd, omdat we zonder passie voor het goede nieuws niets te bieden hebben.

Er gaat een hoop mis in de kerk. Het kan zoveel beter in heel wat geloofsstromingen. Dat mogen we benoemen en daar is niets mis mee.
Maar laten we niet in een hopeloos cynisme vervallen. Dat zeg ik ook tegen mijzelf. Ik denk wel eens: de meest onaardige en verzuurde mensen zijn de christenen. Soms weiger ik mezelf christen te noemen (vanwege de zure geur die van het woord afkomt) en noem ik me ‘volgeling van Jezus’. Als ik blijf ronddolen in dat cynisme heb ik overal wel wat op aan te merken. Waarom gaat Koornstra pas met de billen bloot, als hij is ‘ontmaskerd’ door een nieuwssite? Is het niet allemaal egotripperij in het koninkrijk van God? Zie je nou wel, ik had het altijd wel gedacht!
Die eeuwige ‘waaroms’ leiden tot niks en gaan in tegen het perspectief dat God ons biedt. Het is Gods royal mission om ons te bevrijden van cynisme, wanhoop, azijnpisserij en doemdenken.

Het is de hoogste tijd om oog te krijgen voor het goede dat ons omringt. Kleine stapjes voorwaarts. Een buiging van Koornstra. De genuanceerdheid van Van der Steen. De toenemende openheid in kerken en gemeenten over allerlei taboes. Het godsgeloof in zovele individuen. De hoop waar zovelen uit leven. De liefde die zovelen royaal uitdelen.
Het is tijd om het cynisme in de ijskast te stoppen. Het is tijd om niet langer volledige groepen en stromingen aan de kant te schuiven. Het is tijd om God in het goede te danken.

Eigenlijk is er maar één gebed nodig in Nederland. ‘Heer, leer mij nederig te zijn.’
Dat doet iets met onze houding. Dat doet iets met onze handen (het worden helpende handen!). Dat doet iets met ons land.
Ik geloof in een nieuwe golf van Gods goedheid in dit kleine kikkerland, waar we elkaar soms zo de maat nemen. Noem het een opwekking of noem het anders, als die term stoort.
Het begint alles met liefde voor elkaar, voor het goede deel in elk mens. Waar liefde heerst, komt Jezus thuis. Daar wil Hij zijn. Daar wordt een grote zegen uitgestort.

John Lapré

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Genezing

Vijf opmerkingen bij Wilkin van de Kamps visie op genezing

wilkin_van_de_kampIn zijn boek Waarom grijpt God niet in? gaat Wilkin van de Kamp, schrijver en leider van Vrij Zijn, in op de vraag waarom God de ene persoon geneest en de andere niet. In een videoboodschap, die 16 december jl. online kwam (Vrij Zijn TV) en waarin dit boek wordt aangeprezen, formuleert Wilkin een antwoord op de vraag wat er zou gebeuren als God iedereen genas. Omdat ik dit een intrigerende vraag vind, heb ik de videoboodschap bekeken. Ik heb de video meerdere malen bekeken en moet eerlijk bekennen dat ik met Wilkin’s antwoord niet zo goed uit de voeten kan. In dit blog wil ik vertellen waarom. Hierna schrijf ik de boodschap van Wilkin uit. Daaronder plaats ik vijf opmerkingen.

Volgens Wilkin kan het antwoord op de vraag wat er zou gebeuren als God iedereen onder onze handen genas helpen om te begrijpen waarom God niet iedereen geneest.

“Op het eerste gezicht lijkt het geweldig als God iedereen zou genezen voor wie we bidden, maar heb je er wel eens over nagedacht wat er zou gebeuren?
De zieken zouden ons werkelijk massaal achterna lopen en ons geen moment met rust laten. Dit overkwam Jezus in de drie jaar dat Hij rondging op aarde. We lezen in de evangeliën dat als Hij in een stad een wonder had gedaan, Hij die stad niet meer openlijk binnen kon komen. De mensen gunden Jezus geen rust. Onderweg moest Hij maatregelen nemen om niet door hen onder de voet gelopen te worden. Er kwamen zoveel mensen op Jezus af dat Hij soms geen tijd had om te eten. De mensen probeerden Hem zelfs vast te houden, zodat Hij niet van hen zou heengaan. Je kan het lezen. Misschien heeft God de bediening van Jezus op aarde tot 3,5 jaar begrensd, omdat Hij het vermoedelijk niet veel langer volgehouden zou hebben.

Wat zou er met ons gebeuren als God iedereen onder onze handen zou genezen? Ik denk dat we vroeg of laat volledig uitgeput zouden raken. Zou het kunnen dat God zijn genezingskracht in de tussentijd begrensd om ons te beschermen? Je moet je bovendien afvragen of we nog geloof nodig zouden hebben als toch iedereen door ons gebed zou genezen. We zouden hoogmoedig en onafhankelijk van God kunnen worden. We zouden ook niet langer een rein en een heilig leven hoeven te leiden om Gods leiding te ervaren. Ik bedoel: God geneest immers toch wel. Met dus gevaar voor ons geestelijk leven. En het is ook niet ondenkbaar dat de mensen alleen nog maar voor de wonderen zouden komen en niet om gered te worden. Want zonder te geloven in Jezus als hun redder, zouden ze toch wel genezen worden.

Ik weet het: misschien vind je mijn antwoord op de vraag waarom God niet iedereen geneest confronterend en misschien geloof je het ook niet. Maar ik geloof dat God in de tussentijd niet iedereen geneest, omdat Hij liefde is. Zijn liefde begrenst zijn kracht. Omdat we mens zijn en Hij niet wil dat we eraan onderdoor gaan.

Maar betekent dit dat we dus stoppen met bidden voor de zieken? Nee, zeker niet. In Johannes 14:12 zegt Jezus heel duidelijk: ‘Wie in Mij gelooft, zal de werken doen die Ik heb gedaan.’ Luister: we zien juist een toename van Gods kracht als we volhardend gaan bidden voor genezing. En iedere genezing die we meemaken is het bewijs dat Jezus leeft en doet ons verlangen naar het herstel van alle dingen, dat zal aanbreken als Jezus terugkomt.”

Mijn reactie op deze uitlatingen:

1. Eén van de redenen waarom genezingen niet altijd plaatsvinden, is het gegeven dat de volheid van het koninkrijk van God nog niet is aangebroken (Rom. 8:18-23). Dat lijkt strijdig met het gegeven dat Jezus’ striemen ons genezing brachten (Jes. 53:5). Waarom genezen wij niet allemaal terwijl Jezus geleden heeft, niet alleen voor onze zonden, maar terwijl Hij ook onze ziekten op zich genomen heeft? Willem Ouweneel wijst er in zijn boek Geneest de zieken! op dat in Deut. 28:15-68 ook ziekten en kwalen zijn inbegrepen bij de vloek van de wet, terwijl Gal. 3:13 zegt dat Christus ons heeft vrijgekocht van de vloek van de wet door voor ons een vloek te worden.
Hier is een spanningsveld voelbaar. Makkelijke antwoorden zijn er niet. Als we iets zinnigs willen zeggen over de vraag waarom zelfs na vurig gebed iemand ziek blijft en misschien door die ziekte zelfs sterft, moeten we van goeden huize komen. Anders kunnen we misschien beter zwijgen. Ik ben blij dat Wilkin resoluut afstand neemt van de suggestie dat we misschien maar moeten stoppen met bidden voor de zieken omdat gewenste gevolgen uitblijven. Maar ik ben minder blij met de redenen die hij formuleert waarom God niet iedereen geneest voor wie we bidden. Het komt mij voor dat hij een ‘dogmatische leemte’ met aannames probeert te dichten, die in mijn ogen niet bijbels gefundeerd zijn.

2. Zou God niet iedereen onder onze handen genezen, omdat we anders geen moment rust zouden hebben? Zou God de bediening van Jezus op aarde tot 3,5 jaar hebben begrensd, omdat Jezus het vermoedelijk niet veel langer volgehouden zou hebben? Als dit waar is, zou God niet alleen de bediening van Jezus hebben begrensd, maar zeker ook die van zijn discipelen. Toen Jezus stierf, opstond uit de dood en opvoer naar de hemel, gingen zijn discipelen door met een eindeloze reeks wonderen. Ze genoten hun rust (conform de instructie van Jezus, Mark. 6:31) en wisten zich elke dag weer gesterkt door een goddelijke energie. Er bestaat geen bijbels causaal verband tussen het momentum van Jezus’ kruisgang en de noodzaak dat Jezus tot fysieke en mentale rust moest komen. Het is aannemelijker te geloven dat God aan Jezus nog wel energie voor 25 jaar kon geven. Maar Jezus móést sterven, voor ons. God stuurde Jezus niet naar het kruis om tot rust te komen, maar om een last te dragen. Dát was Gods agendapunt en die deed de wereldgeschiedenis van koers veranderen.

3. Het is klip en klaar dat God vanuit zijn grote liefde voor mensen niet wil dat zijn kroonjuwelen gebukt gaan onder een te grote werkdruk. Hij wil niet dat een enorme hoeveelheid werk ons eraan onderdoor doet gaan. Maar zou God dáárom niet iedereen in de tussentijd genezen? Is het Gods liefde voor ons energiepeil die Hem ertoe dringt om sommige mensen rond te laten lopen met de meest ernstige lichamelijke en psychische ziekten? Als dit zo zou zijn, waarom geneest God dan niet als iemand in alle rust (en terwijl hij/zij fris en fruitig in het leven staat) een zieke de handen oplegt? ‘Gods liefde begrenst zijn kracht’ vind ik in dit verband een te vergaande uitspraak.

4. Dan over het verband tussen geloof en de situatie dat iedereen op ons gebed zou genezen. Wilkin stelt dat we ons moeten afvragen of we nog geloof nodig zouden hebben als iedereen door ons gebed geneest. De veronderstelling lijkt dat gegarandeerd succes op al onze gebeden om genezing leidt tot een minder uitstrekken naar de Gever van goede gaven (waardoor zelfingenomenheid en gemakzucht ontstaat). Maar is dat de reden dat God niet iedereen geneest? Ik geloof het niet. In de Bijbel zien we juist dat een continue stroom aan wonderen eerder Godlovend maakt dan dat omstanders laks worden in hun geloof. Als ieder gebed om genezing door God wordt ingewilligd, leidt dit niet tot meer afstand tot God (en dus meer autonoom handelen) maar juist tot een grotere betrokkenheid op Hem en zelfs tot een toename van gelovigen! Ik geloof zeker dat hoogmoed op de loer ligt (iemand schreef dat er op dit punt een ‘reële uitdaging’ ligt) als in een genezingsbediening iedereen geneest, maar de vraag is: is dát de reden dat God niet iedereen geneest? Zeker niet. Hoogmoed kan het gevolg zijn van ieder succes en God blokkeert toch niet alles waarin wij succesvol zijn? Integendeel. Trouwens: hoogmoed ligt ook al op de loer bij veel minder wonderen.
Merk nog op dat de discipelen van Jezus baden om nóg meer genezingen (Hand. 4:30). Ze waren al zo ‘succesvol’, maar wilden alleen maar meer, meer, meer. Nog meer wonderen, nog meer tekenen in de naam van Jezus, nog meer de glorie van God. Toen de discipelen hun gebed hadden beëindigd, ‘begon de plaats waar ze bijeen waren te beven, en allen werden vervuld van de heilige Geest en spraken vrijmoedig over de boodschap van God.’ (Hand. 4:31)

5. In dezelfde lijn plaats ik Wilkin’s opmerking dat we niet langer een rein en heilig leven hoeven te leiden om Gods leiding te ervaren, als God toch wel iedereen geneest. De vraag is waarom wij rein en heilig leven. Wij doen dit toch uit liefde tot God (Gever) en niet in de eerste plaats om Gods leiding te ervaren en zieken te genezen (gaven van de Gever)?! Als God iedereen geneest, is dat dan ook geen reden om gemakzuchtig te worden en om maar alles te doen wat God verboden heeft. Er is geen enkele bijbelse aanwijzing waaruit wij kunnen afleiden dat God niet iedereen geneest, omdat Hij ons ervoor wil behoeden een onrein en onheilig leven te leiden.

Wat heel mooi is aan Wilkin’s uitlatingen is dat hij in alle oprechtheid verlangd te spreken over de dingen van het koninkrijk, in dit geval over wonderen die niet gebeuren. Die oprechte bewogenheid is in lijn met zijn hele bediening. Ik zie een warme passie voor het goede nieuws en een groot verlangen om mensen dichter bij God te brengen. Wilkin wekt mensen op naar zichzelf te kijken, zoals God naar ons kijkt via zijn volmaakte zoon Jezus. In die wetenschap ligt onze identiteit.
Een charismatische broeder (voor velen geen onbekende) onderstreept hoe goed het is om te zien dat christenen zich – al zoekend en in oprechtheid – uitlaten over de wonderen die niet gebeuren. Hij schreef me: ‘Daar heeft het lang aan ontbroken in de charismatische kringen.’

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Genezing