Categorie archief: Algemeen

Bodar zet transgenders in ijzige kou

broedersvanliefde_390445d4d735f5914948c846b5f1caceDe rooms-katholieke priester Antoine Bodar (1944) liet zich in De Volkskrant van 30 augustus jl. klip en klaar uit over de vraag wat de toekomst is voor de kerk, moskee en synagoge. In een gesprek met Laura de Jong en Frank van Zijl constateert Bodar dat het in West-Europa ‘decadent’ is geworden en dat dat de reden is dat de kerk in dit deel van de wereld geen voet aan de grond meer krijgt. Hij zegt:

‘Het feit alleen al dat wij in Nederland gezamenlijk de ziektekosten betalen voor het ¬toenemend aantal mensen dat van geslacht wenst te veranderen – het aanbod schept de vraag: dat is een krankzinnig thema. Als je vindt dat je in het verkeerde lichaam zit, moet je niet naar een -psycholoog, maar naar een psychiater. Ik was afgelopen winter in Ethiopië. Daar hebben ze geen last van mensen die omgebouwd moeten worden. Vanuit christelijk perspectief gesproken moet je het doen met het lichaam dat je hebt gekregen, je laat je niet verminken ¬omdat we als land toevallig zo rijk zijn dat het kan. Of je je vervolgens als man of als vrouw kleedt zal me een zorg zijn.’

Bodar, die het hekelt dat hij in Nederland wordt aangezien voor een ‘rare snijboon’, weet met zijn uitspraken de gemoederen (weer) flink bezig te houden. RTL-presentator Peter van de Vorst laat zich uitschrijven bij de kerk. Voor Van der Vorst was dit de laatste druppel.

Terwijl ik dit lees, denk ik aan een van mijn lieve en zeer gewaardeerde vrienden, die met een transitie bezig is van vrouw naar man. Ook al heb ik op heel veel vragen geen antwoord (geen probleem!), ik heb van deze vriend nooit ‘last’ gehad. Integendeel, ik ken weinig mensen in wie ik zulk een oprecht en hartelijk zoeken naar God bespeur. Ik ken zijn strijd, de vele vragen. De gesprekken met een capabele hulpverlener heeft hem goed gedaan. Wat zou ik moeten zeggen? ‘Zeg, je moet niet naar een psycholoog, maar naar een psychiater.’ Klinkt als: je bent niet in de war, maar verschrikkelijk in de war. Je hebt hulp nodig, die de kwaliteiten van een psycholoog overstijgt.
Daar zit ik dan met mijn ‘christelijk perspectief’. ‘Zeg, je moet je niet zo laten verminken. Ga eens wat verantwoorder met je euro’s om!’
Eén keer raden hoe ik zo snel mogelijk een vriendschap kan verbreken.
Zo’n vriend wil ik niet zijn. Met al mijn vragen, wil ik naast hem zitten. Ik sla mijn arm om hem heen en zeg: ‘Ik hou van je – ga met God! Ik loop niet weg, al loopt iedereen bij je vandaan.’

Al eens eerder heb ik (op TV) de degens gekruist met Bodar. Hij zei toen dat homo’s ‘niet normaal’ zijn (en ik vroeg hem wat het effect is van zo’n opmerking).
Nu doe ik het opnieuw.
Beste Antoine Bodar, dit doe je niet. Dit heeft niets met ‘christelijk perspectief’ te maken. Ik ben ervan overtuigd dat dit niet de manier is waarop Jezus met mensen omging.
In de liefde, in de warmte van een bewogen hart wist Jezus mensen te winnen, nooit in de vrieskou waarmee u transgenders op hun plek wenst te zetten.
Het bewijs van uw vrieskou zijn de tranen van transgenders die geschokt en verdrietig zijn door wat u zegt. Als dat het effect is, slaat u de plank mis. Taal is een krachtig wapen. Als het dan zo krachtig is, kies woorden dan zorgvuldig. Het is al zo kil op aarde. Van christenen mag je warmte verwachten. Zij hebben liefde en empathie op de eerste bladzijde van hun woordenboek staan, toch?
Eerst de liefde, de rest volgt. Altijd en dan ook altijd in die volgorde!

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Algemeen, Boek - De veilige kerk

Philip Nunn over homoseksualiteit: “Homogevoelens zijn een product van de zondeval.”

Is christelijk Nederland opgeschoven in het accepteren van homo’s, oftewel is er sprake van een roze lente? Deze vraag onderzocht NieuwLicht afgelopen half jaar. Uit verschillende discussies blijkt wel dat er onder christenen nog steeds veel polarisatie rondom dit onderwerp is.
In het NieuwLicht Café op 3 september in Ede geven Karlijn Goossen, onderzoeker aan de Christelijke Hogeschool Ede en evangelist Philip Nunn onder leiding van Tijs van den Brink een vervolg op het verhitte debat. Het doel van de avond is om de verschillen voorbij te komen en ons te richten op meer eenheid binnen de kerken. Hoe zorgen we dat homo’s en lesbiennes zich veilig voelen in de kerk en welke plek nemen LHBT+’ers in?

mr. John H. Lapré

philip nunn Philip Nunn

Op Discipelschap Bijbelschool Filadelfia, welke in 2009 is opgericht door de algemeen directeur van Stichting Heart Cry (Arjan Baan), werd deze maand een lezing gehouden door Philip Nunn. Het thema van de lezing is: ‘Omgaan met homo- en transgender gevoelens’. Philip Nunn is een Engelsman, die vijftien jaar lang als zendeling in Colombia heeft gediend. Hij is nu Bijbelleraar en pastoraal werker in Nederland. Nunn komt als mens sympathiek op mij over, al is een deel van zijn gedachtegoed niet de mijne.

Stichting HeartCry heeft 4000 exemplaren van Nunn’s boekje ‘Homoseksualiteit. Bijbels-pastorale overwegingen in de 21e eeuw’ laten drukken. Baan: “Er zijn nauwelijks Bijbelgetrouwe christenen die een tegengeluid laten horen. Philip is daarop een positieve uitzondering. De ‘selectieve stilte’ maakt de huidige discussie in Nederland onevenwichtig en dus ongezond.” Om deze “onevenwichtigheid” het hoofd te bieden, steekt Heart Cry de nek uit, in de hoop een…

View original post 800 woorden meer

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Algemeen

Opwekking 2018: mag de Geest even?

IMG-412475.000 zielen trok Pinksterconferentie Opwekking afgelopen weekend. 48 Pinksterweekeinden geleden was dat wel anders. Toen dromden een paar honderd gelovigen samen, in het prachtige Veluwse dorpje Vierhouten. Sindsdien is het bezoekersaantal alleen maar gegroeid. Dit jaar waren er zelfs 10.000 conferentiegangers meer dan vorig jaar. De meesten komen uit gevestigde kerken.

Nederland doet een beetje denken aan Jeruzalem. Een heleboel Joden, uit alle delen van de wereld, waren eens bij elkaar om het Pinksterfeest in de hoofdstad te vieren. Plotseling klonk er een geluid uit de hemel. Als vliegen op stroop gingen de Joden op het geluid af. Ze snapten er weinig van, waren van hun stuk gebracht. Ze hoorden de gelovigen praten in hun eigen taal. Mirakels! Sommigen zeiden: ‘Wat heeft dit allemaal te betekenen?’ Anderen moesten er hard om lachen en zeiden: ‘Trek het je niet aan, die mensen zijn gewoon dronken!’

Met de Pinksterdagen vliegt een flink deel van Godminnend Nederland naar Biddinghuizen. Katholieken, charismaten, evangelischen, reformatorischen, baptisten, methodisten, zevendedagsadventisten, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Als vliegen op stroop, soms hevig aangelokt door het onbekende. Opgaand in de anonimiteit (als dat je gegund is), soms de handen omhoog, waar die anders gevouwen op schoot zouden blijven liggen. Ontdekken, consumeren, geven, uitstrekken. Verbinden, overbruggen, meeveren, begrijpen. Er gebeurt iets. We snappen de ander niet altijd, zijn de taal niet altijd gewend, maar verklaren de ander niet voor gek, willen weten hoe de Geest door de ander werkt.

De jongeren van deze tijd willen op ontdekkingstocht. De vanzelfsprekendheid van kerkgang is allang voorbij; de rol van tradities is tanend. Ze willen voelen, invoelen, erin duiken. Opgaan in de dynamiek, geprikkeld worden.

Mag de Geest even? De diepte in (onderwijs), dobberen aan de oppervlakte, de lucht in. Ontembaar enthousiasme. Een traan, een arm om de schouder.
Flakkerende vlammen, vuur! De vreugdedans, de stilte.
Mag de Geest even? Een ieder in zijn eigen taal. Bovennatuurlijk en aards.
Bevangen door de warmte. De gloed van wat ons hart verwarmt. God.

En zo naar huis. De nieuwe week in. Dankbaar.
‘We horen dat er verteld wordt over de geweldige dingen die God doet.’

Be blessed!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Algemeen

Antoine Bodar, dit is toch niet normaal!

Lionel en JohnCOLUMN

Toen priester Antoine Bodar afgelopen zondag in het EO-programma NieuwLicht zei dat homo’s ‘niet normaal’ zijn, omdat zij tot een minderheid behoren, kwam ik in het geweer. Bodar, die zelf homo is (maar ‘hij doet het ermee’), kwam op mij – laat ik het maar gewoon zeggen – onaangenaam over. Bijterig en ook wel bozig.

Niet normaal (‘afwijkend van de norm’), want het was verder een aangename discussie met veelzijdige gasten.

Taal is een krachtig wapen, zo weten we. Met taal kunnen we werelden laten schudden, mensen vernietigen, mensen tot helden maken.

Welk signaal geef je af als je over een niet-heteroseksueel zegt dat hij of zij niet normaal is?

Kun je de impact ervan afkalven door te zeggen dat je met dat niet normaal-zijn eigenlijk bedoelt dat die persoon afwijkt van de norm, tot een minderheid behoort?

Nee!

Ik heb gezegd dat het niet helpend is om te spreken over normaal of niet normaal als het over mensen gaat. Niet doen in zo’n discussie dus. Wil je een onveilige context creëren waarin jongeren en ouderen het (voorlopig) wel zullen laten uit de kast te komen, dan moet je zeggen dat ze niet normaal zijn.

Bodar kan dit weten! Hij mag zichzelf bekrassen met zijn eigen (reeds door hem zelf omarmde) uitspraken, maar laat hij toch niet over anderen het oordeel uitspreken dat ze niet normaal zijn.

Niet als het gaat om een mens die zich niet aangetrokken voelt tot het andere geslacht.
Niet omdat er in ons land meer hetero’s wonen dan niet-hetero’s.

Bodar zegt nog net niet dat homo’s een stoornis hebben. Maar als de leer van zijn kerk dat nog wat stelliger naar voren zou brengen, dan zou hij dat zeggen. Want de kerk zal hij altijd verdedigen, zo laat hij weten (en niet alleen in dit interview), al gaat diezelfde leer niet altijd mee het biechthokje in. (zie noot onderaan)

Woorden hebben kracht, meer dan we soms veronderstellen.

Ik ben een groot voorvechter van het vrije woord.
Daar spreek ik Bodar dan ook niet op aan.
Soms wint een andere liefde. Ik ben een nog grotere voorvechter voor mensen in de kast, die zo intens de behoefte voelen om te kunnen zeggen wie zij zijn – zonder veroordeling, uitsluiting, minachting.
Daar spreek ik Bodar wel op aan.

Bodar, u kunt boos zijn (op de homolobby en misschien nu ook op mij), maar realiseert u zich dat er kwetsbare zoekers zijn die door uw uitlatingen een domper voelen, versterkt worden in onvatbare gevoelens van eenzaamheid.

U kunt zeggen dat het huwelijk tussen een man en een vrouw ‘hoger en dieper’ is, maar er zijn jongeren die met heel hun hart verlangen naar een relatie die – in uw visie – ‘minder hoog en minder diep’ is (denk na over het effect!).
U kunt zeggen dat die jongeren ‘niet normaal’ zijn, maar zij willen helemaal niet abnormaal, afwijkend zijn. En dat zijn ze ook niet!

Echt, u kunt beter; u bent nota bene een woordkunstenaar, kunt de impact van woorden overzien. Daarbij: u hebt zelf veel bemind en u bent veel bemind door mannen, zegt u ergens; was dit dan allemaal lage, ondermaatse, abnormale liefde?

Bodar heeft gelijk: wat wordt er ongelofelijk veel gepraat en gediscussieerd in Nederland. Hij zou er met alle liefde voor naar Italië verhuizen.

Al dat gepraat gaat over de rug van wie niet onze woorden, maar onze warme en aanvaardende liefde nodig hebben.
Zo makkelijk het is om te praten, zo moeilijk is het om te zwijgen. Om naast die ander te gaan zitten. Om uit te stralen: het is goed zoals je bent, ik hou van je.

Dat zou normaal moeten zijn, een heilige vanzelfsprekendheid.

Bodar mag van mij alles zeggen. Maar niet als het ten koste gaat van bloeiende, ontdekkende jongeren (of wie dan ook).

Dan zeg ik: stop, ho!

Dit nooit meer.

Nooit!

**

Note:
Bodar zegt een ‘leeuw op de preekstoel’ en een ‘lam in het biechthokje’ te willen zijn, maar dat lijkt me een vreemd construct. Als je geen leeuw in het biechthokje en geen lam op de preekstoel kunt zijn, wat is dan de waarde van een bepaalde visie op de waarheid? Als je een lam kunt zijn in een persoonlijk gesprek, moet je dat ook op de preekstoel zijn. Pas dan je boodschap aan, zou ik zeggen, of weiger in persoonlijke gesprekken ‘milder’ te zijn of de lat ‘lager’ te leggen. Bodar serveert deze kritiek af als een protestantse manier van denken, maar is dat geen manier om zelfreflectie te voorkomen?

Reacties staat uit voor Antoine Bodar, dit is toch niet normaal!

Opgeslagen onder Algemeen, Boek - De veilige kerk

Terugblik 2017

FullSizeRender-2Een levendig 2017 is bijna ten einde. Dit jaar never a dull moment, zeg maar.

2017 begon ik met Lionel in Bahrein. Op 1 januari stonden we bij de zogenaamde ‘Tree of Life’, de ‘boom des levens’. In één van de dorre woestijnen van Bahrein staat een boom met frisgroene bladeren. Dat is een mirakel waar wetenschappers nog steeds hun hersenen over kraken.

Ik heb dit jaar vaak aan de ‘boom des levens’ gedacht. Ook als ik wel eens het gevoel had in een dorre woestijn rond te lopen, kon ik terecht bij de energierijke stromen van leven die vloeien uit de onvoorwaardelijke liefde van God. Dit klinkt als een vrome platitude, maar zo bedoel ik het niet. De onvoorwaardelijkheid van Gods liefde is onbeschrijfelijk en ik ben niet goed in staat de reddende kracht van Gods liefde en compassie in woorden te vatten. Ik had eerder deze maand een interview voor RTV Oost. Daarin zei ik dat je alleen kunt weten hoe een appel proeft, als je ervan hebt gesnoept. Zo is het ook met het geloof. Je moet het ervaren, woorden schieten hoe dan ook tekort. Geloven is een mysterie waar menselijke woorden niet goed bij kunnen.

Graag blik ik kort terug op wat mij in het bijzonder heeft geraakt.

Familie

In de eerste plaats ben ik ook dit jaar gezegend met de aanwezigheid van Lionel in mijn leven. We zijn samengevoegd en samen genieten we van zoveel moois. Lionel’s steun in alles wat ik doe, is bewonderenswaardig. We genieten van ons appartement in het centrum van Almelo en als Lionel in huis is, voel ik mij echt thuis. Samen hebben we opnieuw veel van de wereld mogen zien. Reizen maakt ons blij en we zijn dankbaar dat we de mogelijkheid hebben om op deze manier onze blik te verruimen.

Mijn ouders zijn beiden verhuisd van Genemuiden naar Elspeet. Mijn vader woont daar in een verzorgingshuis vanwege zijn vasculaire dementie. Het grijpt mij aan een soort van sluier voor zijn geest te zien. Bernlef spreekt van ‘hersenschimmen’ en dat zijn het. Soms zijn er heel heldere momenten. Ik voel veel liefde voor mijn ouders en ik ben blij dat ik ook dit jaar van hen heb mogen genieten. Dat alle kinderen met elkaar en met hun ouders contact hebben, is niet vanzelfsprekend. Het is echt een zegen dat we contact met elkaar hebben en dat we elkaar vasthouden in de liefde, ook door verschillen heen.

Mijn broer André, zijn vrouw Dorien en hun kinderen wonen in Tanzania. Ze werken daar hard aan het vertalen van bijbelboeken in de talen die hun doelgroepen het beste kunnen begrijpen. We hebben André en zijn gezin dit jaar weer mogen ontmoeten.

Mijn schoonzus en zwager hebben een dochtertje gekregen: Esmée. Wat een wondertje! Het is echt heel bijzonder om het kleintje vast te houden. We genieten er erg van.

Vrienden

Ik heb tijden gekend dat ik geen enkele vriend meer had. Dat heeft me enorm gekweld en dan druk ik het mild uit. Het is soms zo oorverdovend stil geweest in mijn leven, dat het voelde of een worm mij van binnenuit opvrat.

2017 is een feestelijk jaar wat ontstane vriendschappen betreft. Het ontroert me om het leven te kunnen delen met anderen, soms met een traan, vaker met een lach. Het uitkomen van mijn boek ‘De veilige kerk’ heeft veel ten goede doen keren.

Defensie

Als militair heb ik niet stilgezeten. Dit jaar ben ik geplaatst bij het Korps Mariniers in Doorn. Ik kijk terug op leerzame, mooie oefeningen in Nederland, Noorwegen en Belize en een prima verkenning in Amerika. Ik heb hard gewerkt aan een zogenaamd takenboek. In zo’n boek worden allerlei processen beschreven. Het doel hiervan is grip te krijgen op de wijze van werken binnen een operationele eenheid. Het is een heel boekwerk geworden. Uiteindelijk is mijn functioneren en inzet met een 9 gewaardeerd en dat maakt me dankbaar.

Na het zomerverlof ben ik geplaatst als officier bij de staf van één van de twee Combat Groups van het Korps Mariniers. In deze functie was ik verantwoordelijk voor de coördinatie van alles op het gebied Arbo, Veiligheid en Milieu. Deze maand volgde een overplaatsing naar een nieuwe functie. Op dit moment ben ik Hoofd van de sectie Inkoopondersteuning van de Directie Materiële Instandhouding. Ik ‘woon’ nu doordeweeks op de marinebasis in Den Helder en heb een prachtige kamer, van alle gemakken voorzien.

Schrijven en spreken

Naast mijn werk ben ik actief als schrijver en spreker. In mei is mijn boek ‘De veilige kerk’ uitgekomen. Dit boek is goed ontvangen. Ik heb een flink aantal interviews mogen geven en inmiddels geef ik geregeld workshops over de vraag hoe een veilige geloofsgemeenschap te kunnen zijn voor niet-heteroseksuelen. Ik voer veel gesprekken met kerken en gemeenten en ik kan alleen maar met verwondering toekijken hoe mensen mij hun kwetsbare verhaal toevertrouwen. Ook word ik uitgenodigd voor spreekbeurten.

In de tweede helft van dit jaar heb ik een nieuw boek geschreven. Dit boek gaat over stilte en het vinden van rust in een op informatiedrift geslagen samenleving en zal medio 2018 het licht zien. Ik zie ernaar uit!

Ook in 2018 wil ik een stem geven aan de behoeften van uit wie het leven is geperst. Ik denk aan eenzamen, vooral aan hen. Dat ik ‘goed’ uit de woestijn van uitsluiting ben gekomen, is een wonder. Juist daarom kan ik niet stil blijven. Ik wil graag iets vertellen over de liefde van God, ook (of juist) voor wie door mensen uit comfortzones zijn gedrongen. Namens de hemelse Vader mogen wij doorzonwoningen van de Heer zijn!

Alles draait om liefde, om relaties, om compassie. Ja, door verschillen heen.
Alstublieft, doet u mee!?

Ik wens jullie allemaal een heel mooi, hoopvol 2018 toe.
Ik bid voor een ieder die dit leest om licht, ook als het pikdonker kan zijn. God is erbij. Zijn oog is op u en op jou, heel vriendelijk en teder.

1 reactie

Opgeslagen onder Algemeen